top of page
Ορθοδοξία - Εκκλησία - Πίστη - Χριστός
Δευτέρα της Διακαινησίμου
07.30-09.30 Όρθρος και Αναστάσιμη Λειτουργία
Τρίτη της Διακαινησίμου - Αγ. Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης
07.30-09.30 Όρθρος και Αναστάσιμη Λειτουργία
Τετάρτη της Διακαινησίμου - Λεωνίδου επισκόπου Αθηνών
07.3-09.30 Όρθρος και Αναστάσιμη Λειτουργία
Πέμπτη της Διακαινησίμου
07.30-09.30 Όρθρος και Αναστάσιμη Λειτουργία
Παρασκευή της Διακαινησίμου - Ζωοδόχου Πηγής
07.30-09.30 Όρθρος και Αναστάσιμη Λειτουργία
Σάββατο της Διακαινησίμου
07.00-09.00 Όρθρος και Αναστάσιμη Λειτουργία
18.00-19.00 Εσπερινός
Κυριακή του Θωμά
07.00-10.00 Όρθρος και Α’Θ. Λειτουργία
10.15-11.30 Β’ Λειτουργία
Χίου Μάρκος: ''ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ''
«Εἱστήκεισαν παρὰ τῷ Σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ, ἡ ἀδελφή τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή. Ἰησοῦς οὖν ἰδών τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὅν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρὶ αὐτοῦ, γύναι ἰδοὺ ὁ υἱός σου. Εἷτα λέγει τῷ μαθητῇ ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. Καὶ ἀπ’ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια»(Ἰωάν. ιθ΄, 25-27). Χριστιανοί μου, εὐλογημένα παιδιά μου, τὸ θεόπνευστο κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τόσο στὴν Παλαιά, ὅσο καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη ξε
«Συμπέρασμα Ένα»
Την μέλλουσα κρίση μάς παρουσιάζει σήμερα η Ευαγγελική μας περικοπή, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, τρίτη Κυριακή της ευλογημένης περιόδου του Τριωδίου. Η μέλλουσα κρίση ή αλλιώς η δευτέρα και ένδοξη παρουσία του Κυρίου μας είναι αυτή που θα πρέπει να μας απασχολεί σοβαρά στην επίγειο πορεία μας, γιατί όλοι, αργά ή γρήγορα, θα βρεθούμε μπροστά στον θρόνο του Χριστού, δίνοντας λόγο για ό,τι πράξαμε, και ειδικά εμείς οι χριστιανοί που ξέρουμε, γνωρίζουμε την αλήθεια της πίστεώ
Άγιοι Σταμάτιος, Ιωάννης και Νικόλαος εκ Σπετσών
Οι Νεομάρτυρες αποτελούν τη μεγάλη και ένδοξη χορεία των Αγίων της Εκκλησίας μας, εκείνων που έχυσαν το αίμα τους για τη μόνη σώζουσα Ορθόδοξη Πίστη. Με τη θυσία τους προσέφεραν ανεκτίμητη υπηρεσία στο υπόδουλο Γένος μας, το οποίο στέναζε κάτω από τη φρικτή οθωμανική τυραννία. Με την ομολογία τους στον Χριστό και το ηρωικό τους φρόνημα στήριζαν, καθ’ όλη τη διάρκεια της δουλείας, τους διωκόμενους και καταπιεσμένους χριστιανούς, ενώ ταυτόχρονα έστελναν το μήνυμα στους βάρβαρου
«Τα Φαινόμενα Απατούν»
Τόσο γρήγορα περνάμε από την χαρμόσυνη περίοδο των Χριστουγέννων, αγαπητοί μου αδελφοί, στην προπαρασκευαστική περίοδο, αυτή του Τριωδίου. Είναι αυτή η ευλογημένη εποχή που αρχίζουμε να προετοιμαζόμαστε για τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, που μας οδηγεί πάντα στην προβολή των γεγονότων της ζωής του Κυρίου μας, της Συλλήψεως, του Σταυρικού Θανάτου, της Ταφής και εν τέλει της Αναστάσεώς Του. Γινόμαστε όλοι, λοιπόν, οι χριστιανοί μέτοχοι των αδίκων παθημάτων του Χριστού, συνθλιβόμαστε ε
«Γλυκιά Προδοσία»
Πορευόμενος ο Κύριός μας προς την Ιερουσαλήμ, ανάμεσα στη Σαμάρεια και τη Γαλιλαία, τον πλησίασαν δέκα άνδρες, αγαπητοί μου εν Χριστώ αδελφοί, κατά τη σημερινή Ευαγγελική μας περικοπή. Ο λόγος που επιθυμούσαν να προσεγγίσουν τον Χριστό ήταν πως αυτοί οι δέκα άνθρωποι έπασχαν από τη φοβερά ασθένεια της λέπρας, που τους κατάτασσε στο περιθώριο, μακριά από την επαφή με άλλους ανθρώπους, εξαιτίας της μεταδοτικότητας της νόσου. Το αίτημά τους; Η ίασή τους από τη θανατηφόρο κατάστα
Ναυπάκτου: Η αποτέφρωση των σωμάτων, κατά την Εκκλησία της Ελλάδος
Μέ ἐρωτοῦν διάφοροι ποιά εἶναι ἡ «ἐπίσημη» ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τήν ἀποτέφρωση τῶν σωμάτων. Βεβαίως μερικοί Κληρικοί ἔχουν διατυπώσει τίς ἀπόψεις τους γιά τό θέμα αὐτό καί ἔχουν κατατεθῆ στά Μέσα Ἐνημέρωσης καί στά Μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ἀλλά ἔχει σημασία ποιά εἶναι ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὡς πρός τήν θεολογία καί ὡς πρός τίς ποιμαντικές συνέπειες. 1. Ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀσχολήθηκε ἐπανειλημμένα μέ τό ἐπίκαιρο αὐτό θέμα. Τήν 3η Μαρτίου 1999 διοργά
Τί πρέπει νά κάνουμε τώρα τά Χριστούγεννα
Λέγουν ὅτι τά Χριστούγεννα εἶναι ἁπλῶς μία ἡμέρα τοῦ ἡμερολογίου. Μία ἡμέρα διακοπῶν, γλεντιοῦ, ξενυχτιοῦ, παιξίματος χαρτιῶν, ἀγορῶν, ἐκδρομῶν καί ἄλλα τέτοια κοσμικά φαινόμενα. Αὐτά ὅλα ὅμως, πόρρω ἀπέχουν ἀπό τό βαθύτερο νόημα τῆς ἑορτῆς. Ὅσοι τά λέγουν αὐτά, βρίσκονται στό σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας καί βιώνουν μία «ἑορτή ἀνέορτη». Τά Χριστούγεννα εἶναι ἡ μεγάλη Δεσποτική ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας, ὅλων τῶν χριστιανῶν στήν Οἰκουμένη, μέ τό κεντρικό μήνυμα, ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θε
Μάνης Χρυσόστομος Γ΄: ''Λόγος εγκωμιαστικός στον Άγιο Σπυρίδωνα''
Ἀπό ποιμήν προβάτων, Ποιμήν θεοπρόβλητος τῆς λογικῆς ποίμνης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἅγιος Σπυρίδων ὑπῆρξε Ἐπίσκοπος Τριμυθοῦντος τόν 4 ο αἰῶνα καί ἀνεδείχθη τό καύχημα τῆς Κύπρου, ἡ ὁποία τόν ἐγέννησε, καί τό ἀγλάϊσμα τῆς Κέρκυρας, ἡ ὁποία φυλάσσει τό ὁλόσωμον καί ἀκέραιον ἱερόν σκήνωμά του. Ἔζησε στήν Κύπρο στά χρόνια τοῦ Μεγ. Κωνσταντίνου καί ἀνετράφη «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου», κυρίως ἀπό τήν πιστή γιαγιά του Λωΐδα καί τήν εὐλαβεστάτη μητέρα του Εὐνίκη. Ταπειν
«Νηστίσιμη Νηστεία»
Πολλές φορές αναρωτιόμαστε αν είναι αναγκαία η Νηστεία ή και αν ακόμη αποτελεί διαχρονικό μέσο καλλιέργειας των χαρακτήρων. Μπορεί να μεταφέρει ένα νόημα σε ένα κόσμο που θεωρεί ως αυτονόητο την άνεση; Μήπως η νηστεία είναι παρωχημένη αντίληψη που κατόρθωσε να επικρατήσει ιστορικά ως μια συνήθεια; Είναι επίκαιρη και χρήσιμη; Μπορεί ο σύγχρονος άνθρωπος να εκφραστεί μέσα από εκείνη; Και τελικά τι είναι η Νηστεία; Η νηστεία, στην αυθεντική της μορφή, δεν είναι μια απλή διατροφι
Πορευόμενοι προς τα αληθινά Χριστούγεννα
Η πνευματική προετοιμασία του πιστού κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας στη σύγχρονη εποχή Τα Χριστούγεννα, για την Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν είναι μια απλή εορτή συναισθηματικού χαρακτήρα, αλλά το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου, της φανερώσεως του Θεού «ἐν σαρκί» (Α΄ Τιμ. 3,16). Είναι το γεγονός εκείνο που αποκαθιστά τη σχέση του ανθρώπου με τον Δημιουργό και ανακαινίζει ολόκληρη την κτίση. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει: «Ὁ ἀχώρητος χωρεῖται, ὁ ἄναρχος ἄρχεται, ὁ
Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, η αιμορροούσα και ο Ιάειρος
Η ευαγγελική περικοπή της Κυριακής Ζ΄ Λουκά, μας φέρνει μπροστά σε δύο γεγονότα συγκλονιστικά, που μοιάζουν διαφορετικά, αλλά έχουν την ίδια ρίζα, την πίστη. Μία γυναίκα, άγνωστη, πάσχει δώδεκα χρόνια από ροή αίματος· κι ένας πατέρας, ο Ιάειρος, βλέπει την μονάκριβη κόρη του να πεθαίνει. Κι οι δύο πλησιάζουν τον Χριστό με πόνο, αλλά και με ελπίδα. Κι οι δύο ακούνε τα εξής λόγια: Στην αιμορροούσα, «Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε», και στον Ιάειρο, «Μὴ φοβοῦ· μόνον πίσ
Η Δίψα του Άδη
Τι είναι ο πυλώνας και τι το χάσμα; Μπορεί να είναι ο τόπος όπου ο ένας βλέπει, ενώ ο άλλος δεν διακρίνεται, ο ένας ζει μέσα στο φως της δικής του λαμπρότητας, και ο άλλος κείται μέσα στη σκιά που η λαμπρότητα δημιουργεί, σκιά ψυχρή και βαθιά. Ο πυλώνας του πλουσίου, εκείνο το πέτρινο όριο της οικίας, ήταν ήδη το ίδιο το χάσμα, ένα σχοινί σαν πλεγμένο από καυτή άμμο, που κανένα χέρι δεν μπορεί να πιαστεί. Το χάσμα είναι ένας τρόπος του βλέπειν, ή μάλλον, ένας τρόπος του να μ
bottom of page